Trans geçiş süreçleri ile ilgilenen belli başlı şehir ve hastaneler var. Bu süreçte daha iyi ve konu ile bilgisi olan hastaneler, Ankara Hacettepe Hastanesi ve İstanbul Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi. Trans geçiş süreçlerinde doktorların Cetad eğitimi almış olmaları sizin hastane ve hukuk işleri açısından süreç işleyişinize olumlu katkı sağlayacaktır. Ben şehir olarak yakınlığından dolayı Cerrahpaşa hastanesine kasım ayında telefonla başvuru yaptım. 0212 414 3 000 arayıp 22183’ü tuşlarsanız direkt Doktor Şenol Turan’ın odasını aramış oluyorsunuz. Kısıtlı doktor ve hastane olmasından dolayı yoğunluk olacağını, telefonların uzun süre açılmayacağını belirteyim. Ama aramaktan vazgeçmeyin muhakkak bir şekilde ulaşıyorsunuz, ben de ilk aradığımda kimse açmadı hatta günlerce uğraştım ulaşmak için. Telefonla ulaştıktan sonra Şenol hocaya kısaca trans geçiş sürecine başlamak istediğimi belirttim. Bana 15 Ekim 2014 Çarşamba günü saat 11:00’a randevu verdi. Yolun çok çok başındaydım ama bu randevu ile şeytanın bacağını kırmışım gibi hissettim. Randevu gününün iple çekiyorsunuz tabii, ben de bir heyecanla gittim. Sizden kısaca kendiniz ve aileniz hakkında bilgiler alıyor. Örneğin; ne zamandır böyle hissediyorsun? Ailenden ya da çevrenden kimler biliyor? Sevgilin var mı ya da oldu mu?  Hangi isimle hitap ediliyor ya da edilmesini istiyorsun? Gibi kısa sorularsa sizi tanımaya çalışıyor ve anlattıklarınızı dosyanıza bir bir yazıyor. Sonrasında size birkaç test veriyor, bu testte de bolca sorular var size yöneltilen. Burada amaç sizi daha iyi tanımak, ruh durumunuz, intihara-şiddete eğilimiz ne kadar, akıl sağlığınız gibi çok yönlü olarak sizi anlamaya dayalı soruları cevaplıyorsunuz. Testler bayağı bir uzun ama sıkılmadan usanmadan dürüstçe cevap verin. Şenol hoca testleri tamamladıktan sonra oda da olmazsam kapının altından atarsın dediği için kağıtları kapı aralığından odaya doğru iteledim. Acaba yanlış cevap verdim mi? 5. ya da 50. sorunun cevabı neydi ya diye düşünmüyor değil insan. Bunlar hep sınav stresinden galiba. Ama tüm o soruların cevabı sizsiniz, kopya çekme gibi bir olanak yok, siz neyseniz cevaplarda öyle şekilleniyor. Testleri tamamladım ikinci görüşme için 25 Aralık Perşembe gününe de randevumu aldım. Trans geçiş süreci randevuları genellikle üç ay arayla ve Perşembe günleri oluyor. Özel bir durum olduğu zaman günler ya da görüşme aralığı değişebiliyor ama daha uzak tarihlere randevu verilmiyor. Cerrahpaşa hastanesinde Perşembe günleri trans günleri, bunu süreci ilerlettikçe ve testler devam ettikçe daha iyi anlıyorsunuz. Uslu bir çocuk olursanız Perşembe günleri dışında da transerkekleri görebilirsiniz…

     Her şeye geç kaldığım gibi bu yazıya da geç kaldım. Şimdi olayların en başına gidelim demek olmaz zira kalıp cümleler kurarak, yanlış beden, yanlış hayatlar, yanlış tercihler diye uzar gider konu. Onun için ben bu trans(erkek) geçiş sürecinde neler yaptım bi bakalım.

     Herkesi bir kenara bırakıp kendime açılmakla başladım. Lezbiyen ya da eşcinsel değildim, kendimi biliyordum. Ama neydi ben de ki durum bunu takiben yirmi yaşımda öğrendim. Evet biraz geç kaldım ama okul bitsin, şu bitsin o bitsin derken kendimi kandırdım ve bekledim. Uzun çaplı araştırmalar sonucu bir sürü LGBT derneklerine ulaştım ve bu durumla ilgili çeşitli röportajlar izledim. Hepsi de benim yıllardır kendime kurduğum cümleleri bana anlatır gibilerdi. Yalnız olmadığımı ve bu durumun artık toplum içinde yavaştan kabul gördüğünü görünce heyecanlandım, biraz da ağlamış olabilirim. Ben tüm bu karmaşanın içinde gelip giderken bir gün ‘gezi parkı’ eylemleri patlak verdi. Nasıl heyecanlandık nasıl ümitlendik anlatamam. Belki LGBT camiasının görünür olma günüydü bu gün. Durur muyuz biz de attık kendimizi kalabalığın arasına. Islıklar, sloganlar, kalabalık, arkadaşlık derken bir gün fuzuli bir sebepten yıllardır görmediğim çocukluk arkadaşımın evine gittik. Sonra o da takip eden günlerde ki eylemler de bizimleydi. Bir gün yine eyleme katılmak için heykel önünde buluştuk, bekledik bekledik kalabalık bir türlü harekete geçmedi biz de oturduk eski günlerden konuşmaya başladık. Derken o bana açıldı ben aslında kendimi erkek gibi hissediyorum dedi –ki ben onu mahalle dönemimden bilir, adını konduramaz durumumuza örnek alır ve biraz da olsa özgür olma halini kıskanırdım. Ben de açıldım aslında ben de böyleyim ve bizim gibi insanlar da var bak bir grup bile kurmuşlar derken eylem yalan olmuş biz kendi cumhuriyetimizi çoktan kurmaya başlamıştık bile. Edindiğim bilgileri ona aktardım, en çok rahatsız olduğumuz meme konusunu binder almakla biraz olsun hafifletecektik ve ilerleyen dönemde binder alıp dümdüz bir göğüs kafesine sahip olduk!

     Gezi parkının ruhumu bilinmez bizi ilerleyen dönemler için daha da heyecanlandırdı. Bu heyecanla son vites gidiyordum artık ve bir gün arkadaşımla annemin arkadaşına açıldık. ‘Ben zaten seni küçüklüğünden beri biliyorum, annene defalarca söyledim inanmadı’ diyerek bizim yanımızda olduğunu söyledi. Tabii durur muyuz, bu öz güvenle bir gün annemin arkadaşı birden patladı ve senin çocuğun böyle, artık kabul et diye. Annem şok oldu tabii, bağırdı çağırdı, etek giyse, saçlarını uzatsa, biraz kız gibi olsa bunlar olmayacak demeye başladı. Uzun konuşmalar, ağlaşmalar, ben buyum deyip çıldırmalar sonucunda annem çok da inanmasa kabul etmiş gibi görünüp konuyu kapattı. İlerleyen günlerde kabul etmediğini bunun bir özenti olduğunu ve çocukluk arkadaşımın kafamı karıştırdığını söyleyerek konuyu uzattı durdu. Kendimi ifade edemedim aylarca, doktora götürmeyi ve bu durumdan kurtulacağımı söyledi durdu. Ben zaten aksi bir çocukluk geçirdim –ki bu durumumu etrafıma açılamamakla olduğundan yüzde yüz emindim. İyice fevri oldum, ona buna sataşıyordum, hiçbir şey beni yüzümde sakal çıkması ya da sesimin kalınlaşması kadar mutlu edemeyecekti. Tüm bu gelgitler arasında sosyalleşememe, kalabalık korkusu, o bu derken küçük bir kavganın arkasından evi terk ettim. Burada kimse suçlu değil elbet, herkes şu aşamaya kadar bir çok hata yaptı ve ben iyi ki o gün eve tekrar dönmemişim. Evden ayrılalı bir buçuk sene oldu ve aralık ayında sürecimi başlatalı bir sene olacak. Her ne kadar süreç yavaş gitse de hormon almaya çok az kaldı, artık test sonuçlarından başka bir şey yok beklediğim!

       Şuraya küçük bir not düşeyim; evden ayrılmak ya da başka yollara baş vurmak etrafınızın sizi kabul etmesinde bir etken değil. Her şeyden önce ailenizin desteği ile çıkın bu yola, aileniz sizi kabul ederse toplumun kabul etmesi daha kolay oluyor!...

 ( Eğer kırmızı renkli yazılara tıklarsanız sizi kelimenin anlamı olan sitelere yönlendirecektir. )